Ankeren op de oosterschelde

Je moet het eens gedaan hebben: een solo zeiltochtje op de Oosterschelde en in een godvergeten hoekje ankeren.
Ik mikte op Burghsluis maar de windgoden waren duidelijk met vakantie.  Er was gewoon niks wind.

's Morgens vroeg stond er nog ietsje wind en kon ik zeilen tot aan de Krammersluizen.
Het was er rustig, ik arriveerde er als enige.
Het werd weer de jacuzzi en omdat ik niet graag in de bellen vooraan lig, maakte ik me vast op zo'n 10 meter van de sluisdeuren.  Maar helaas, de sluiswachter kwam uit zijn aquarium en riep me toe dat ik naar voren moeten.  Ik antwoordde dat ik solo ben en niet graag in de bellen lig.  Die bellen duwen de neus van de boot tegen de kant, en ik kan niet gas geven en afduwen ter gelijkertijd.

Het antwoord van de sluiswachter was ietswat beledigend vond ik: "Ik vaar ook vaak solo, en ik kan dat.  Maar ja, ik heb dan ook vaarles gevolgd."
Uiteindelijk zelfs belachelijk, want achter mij lag er... niemand!

Na de krammersluizen viel de wind helemaal weg. De hele weg het gejengel van de dieselmotor, aangenaam is anders.
Onderweg, ter hoogte van de Keeten B zag ik een motorjacht afgemeerd aan één van de stalen palen voor de mosselkweek.  deze palen staan aan de Oostzijde van de Zeelandbrug.  vreemd, want die palen staan in een afgebakende zone: verboden gebied.

Ik riep Post Wemeldinge op om te vragen of afmeren aan die palen toegestaan is. "Neen, dat is niet toegestaan.".  Zo, dat weten we dan ook weer.   Het motorjacht moet dat gehoord hebben, want prompt gooide ie los en voer weg.

Een kleine twee uur later arriveerde ik op de plek waar ik wou ankeren: het Nunnenplaatje.
Met de weinige wind die er staat, leek me dat een goede plek, west van Zierikzee.
Ik gooide het anker uit, en voor deze keer volgens het boekje.  nadien nam ik wat peilingen, en checkte geregeld het anker en lijn.  Prima lag ie, de Serendipity.
Tegen dat de avond naderde werd het alsmaar stiller rond me heen. Uiteindelijk was er geen kat meer te zien, totaal eenzaam.  Dat is wel een beangstigend gevoel zo.

Daags erna stond ik op zodra het licht werd en checkte mijn positie:  krek dezelfde plek, alleen was het erg nevelig.  Ik trok de zeilen op en zeilde richting Zeelandbrug.  Maar helaas: de windgoden waren nog steeds niet terug.  uiteindelijk keerde het tij en die was sterker dan de wind...  ik werd gewoon richting Roompot gespoeld.  Dan maar de diesel starten.
Ik voer verder richting Stavenisse en gooide daar nog eens het anker uit om aan boord broodjes te bakken met ons Omnia oventje.
Onderweg zag ik een bootje naderen.  Die voer richting een splitsingsboei en maakte zich er aan vast. Ongelooflijk wat een mens soms tegen komt  :P

Wat later ging ik weer anker op en zeilde naar St. Annaland.  Met het beetje wind dat er stond, deed ik daar pakweg 2 uur over.

Het was alvast een leuk weekend, en zeker leerrijk.
Ankeren op de Oosterschelde is zeker de moeite waard!

"Doorschuiven tot aan de stopstreep"

Zalige ochtend voor anker aan het Nunnenplaatje

Zondagmorgen om 10u:
een lege Krammersluis...
want de Grevelingensluis
is in storing  :D

Een test met een 'middenbolder'
Trucje staat toch nog niet op punt.

Mag het nog eens naar Goes zijn?

Daags nadat ik mijn dochter naar huis bracht, scheepte mijn vriendin in.
Als zeilfanaat kan je zoiets wel gewoon worden :D
Mijn vriendin heeft het niet zo met boten, en ze wordt behoorlijk bang als de boot helling maakt.
Niet echt eenvoudig om aan alle eisen te voldoen: "niet teveel wind, mooi weer en de boot mag niet hellen. Graag ook niet langer dan 2 a 3 uur op de boot."
OK, dan zou de Grevelingen het beste zijn, maar de drukte daar nodigt niet echt uit.

Ik koos voor een eenvoudige start: Oude Tonge.  Zes jaar zeil ik daar al voorbij, nog nooit ingedraaid.
Nu dus wel: ik zeilde naar de monding van de geul naar de haven en draaide er binnen.
Voor de monding was er nog een plek met wier, waar mijn schroef waarschijnlijk waterzooi van maakte, eens in de geul was er amper nog wier.  De havenmeester van Oude Tonge maait er zeer geregeld, en dat was ook te merken.
Het is echt een heel leuk haventje!
Net nadat we afgemeerd waren, kwam er een fikse regenbui over. Ons tentje was net op tijd (eigenlijk net iets te laat) geplaatst.

De volgende dag legde ik de lat iets hoger: Zierikzee.  De bestemming is een eind ver eigenlijk, maar wel zeer uitnodigend.
We vertrokken beestig vroeg zodat er nog niet teveel wind stond.
Bij dit vroege uur was er ook nog geen kat aan de Krammersluizen, daar konden we meteen doorheen zodat het een non-stop trip naar Zierikzee werd. Na de krammer gingen de zeilen op.  Twee reven om wat tegemoet te komen aan de wensen van mn vriendin, maar zo zat er totaal geen vaart in.  Eén reef er uit, deed de boot hellen en ik zag al traantjes van angst verschijnen.
Tja, dat doet wel effe iets met je als je zelf begint te genieten, maar de hart breekt als je vriendin doodsangsten uit staat...  gelukkig kon ik een stuk afvallen in De Zijpe en was de helling een stuk minder.

Eens aan de Keeten A trok de wind aan, draaide naar een onbezeilde hoek, en moest de motor op.
Bovendien was de tij intussen tegen en werd de Oosterschelde een ware klotsbak.
Stampen, dreunen en overkomende golven tot in Zierikzee...  Katja ging voor de eerste keer de Zeelandbrug onderdoor, een onvergetelijke ervaring voor haar.
In Zierikzee werd de geleden angst ruimschoots goed gemaakt door een hele namiddag shoppen  :P

De dag erna zeilden we Zierikzee naar Goes.  En omdat het erg zonnig en rustig weer was ging dat aan een slakkegangetje.  We besloten de stoute schoenen aan te trekken en in het centrum van Goes te overnachten.  onderweg zocht ik informatie in de Wateralmanak 2.
Jachthaventje De Werf kozen we, maar reserveren is niet mogelijk.
We voeren het kanaal af, passeerden de Wilhelminabrug en meerden af aan de wachtsteiger aan de tweede brug.
Na een poos arriveerden er nog jachten en begon men dubbel te liggen.
De scene als de brug open ging leek wel op die aan de Krammersluizen: dringen, duwen, voorsteken... pfffffff.   Discipline is ver zoek.  "Invaren volgens volgorde van aankomst" is ver te zoeken.  Misschien moet men er maar eens een bord van maken en aan sluizen en bruggen plaatsen.
Ik liet me niet doen, zwaaide mijn boeg uit en sprak de schipper die wou voorsteken aan dat ik meteen links zal afdraaien, de jachthaven in.

De Werf is een erg gezellig haventje.  Het is er nogal klein en enige behendigheid met je boot is wenselijk. Die handigheid heb ik met deze boot nog niet, dus deden we het meeste manoeuvreerwerk met de hand.
We trokken weer de stad in, en onze Cavalier, een hartpatientje sedert twee jaar, ging mee in zijn buggy.

Braambessen plukken tijdens het wachten...

We besloten erg vroeg weer uit te varen maar ver geraakten we niet: de brug draait pas vanaf 9u. We meerden dus af aan een surrogaat wachtsteiger.  Lang duurde het niet of er kwam een jacht voor ons liggen.  Toen de brug open ging zagen we dat deze schipper erg gehaast was.  Als de brug net hoog genoeg open stond ging hij er al door.  Op vol gas ramde hij zicht door het kanaal, deed hetzelfde trucje nog eens over aan de Wilhelmina brug, en parkeerde zich vervolgens met flinke vaart geheel vooraan in de sluis, die net open was.

Na het schutten zeilde ik tot aan St. Annaland.  Een stukje zwom er een bruinvis mee :P
De wind was intussen stevig en ik verwachtte weer angst-traantjes bij mn vriendin. Ze hield zich echter kranig.  Voor het lapje scheurde ik door de Keeten en het mastgat.  Om de zeilen neer te halen maakte ik een opschieter en net op dat moment deed een golf ons vet overhellen.  Gegil bleef uit... verbazend... "Is ze nu niet bang?"
Na dit ietswat stevige bochtje zei ze :"Wat een gas-manoeuvre was dat nu!?"

Op motor voer ik richting St. Annaland doorheen de Krabbenkreek en draaide St. Annaland in.
De havenmeester herkende me en verwelkomde me.   Ik wordt hier nog vaste klant  ;-)

De laatste dag voorspelden ze zelfs stormachtige wind.  We voeren dus opnieuw heel vroeg uit.  Wind en stroming mee in de Zijpe.  geen kat te zien aan de Krammer.
Op het Volkerak bleef de akelige wind nog steeds uit, al was het al wel redelijk aan het waaien: 18 a 22kt.
We arriveerden net op tijd in de haven.

Eerste grote zeiltocht met mn vriendin zit er op en we maken al plannen voor een volgende tijdens het verlengde weekend in augustus  :P

Ons hartpatientje en zijn buggy

Rondje Stellendam-Roompot bij een superweertje

De weerberichten waren dermate schitterend dat ik deze kans niet mocht, en kon, laten liggen. De uren van de stroming maakten het plaatje helemaal compleet: dit is een kans uit de duizend!

Woensdag reed ik al naar de boot om hem klaar te maken voor dit zeetochtje.
In de late namiddag voer ik al richting Volkeraksluis.  Het idee om daar aan de steiger te overnachten kon ik al meteen begraven: de steiger lag bomvol, aan beide zijden.  Dat werd een nachtje aan een boei in het baaitje aan de Hollands Diep-zijde, daar was gelukkig nog 1 boei vrij.

Donderdag ging het bijna de hele weg op motor.  Toen ik aan Stellendam Marina arriveerde trok de wind net wat aan. Een flinke bries stond er toen ik net mn box in wilde varen. Mat de wi d die je de box in duwt, is het solo echt niet simpel. Uiteindelijk werd het een ware knoeiboel, en geen kat kwam helpen....  de Serendipity draaide helemaal dwars tussen de twee vingerpieren. Die twee vingerpieren waren helaas net iets dichter bij elkaar dan mn boot lang is.  Uiteindelijk kreeg ik het goed, maar krassen waren onvermijdelijk, en mn zelfvertrouwen met de boot kreeg een deuk.

Omdat de hangcultuurmosselen net weer verkrijgbaar zijn, haalde ik me meteen 2 kilo bij Poisson Cuisine.  Ze hadden geen groenten, maar met kruiden en verse rode pepers smaakte ze ook  :D

Zondagmorgen kon ik om 6u meteen de sluis invaren.  Dat ik de dag ervoor wat knoeide en daardoor meer begon te twijfelen bleek nu opnieuw. Wat een simpel manoeuvre moest worden, werd alweer wat geknoei, deze keer met toeschouwers.

De SH is nu een nieuwe BO N!

Na de sluis kon ik dankzij de stroming in het Slijkgat aan een rotvaart richting kardinaalboei SH.  "Heuh? Waar is die boei?"
Blijkbaar is ze nu gewijzigd door een Noord-kardinaal boei, BO N.  Andere jachten kozen voor een route dichter bij de kust, maar ik hield het bij de route via de Ooster.  Goed gekozen want geregeld zag ik een jachtje op die kortere route vast varen...

Onderweg tot drie maal toe bezoek gekregen van zeehonden. Zo waren niet eens zo schuw, maar tegen dat een mens zijn fototoestel in de aanslag heeft, doken ze weer onder.

Eens ik de Roompot naderde trok de wind aan. Het werd echt super zeilen!  Hier tekent een mens voor: Oostenwind, 10 a 14 knopen, vlakke zee, en zon overgoten!

(Korte video= https://youtu.be/FQIxzx7PWcg en https://youtu.be/MF8LrOqF1MQ)

Aan de Roompotsluis moest ik alweer aan stuurboordzijde afmeren, het lijkt wel een vloek. Maar het verliep redelijk goed.
De sluis zelf ging vlot.  Ik kon de bakboordzijde nemen om af te meren, dat gaat een stuk vlotter door de schroefwerking.
Eens uit de sluis trok de wind tijdelijk aan, en ook nu weer net wanneer in de marina nader.
Via VHF vraag ik een ligplaats, en gelijk of er iemand me kan heen bij het afmeren.  Dat was geen domme zet, want de oostenwind die rond de 20 knopen schommelde duwde me weer vlot de box in.  Charlotte, van Roompot Marina hielp me prima met het afmeren! Dik,e duim voor hun service!

Zaterdag voer ik uit, een uurtje voordat de tij weer zou opkomen, dat laatste uurtje stroming tegen doet toch niet veel.  Met een gezapige vaart ging het richting Zeelandbrug.  Deze hele toch was de koers wel redelijk scherp, en met momenten moest ik even opkruisen en slalommen tussen de vele vissersbootjes.

Ze gaven onweerskansen, dus besloot ik om 14u toch maar Sint Annaland binnen te lopen.
En ja hoor, ook nu weer een box waar de wind me in duwt.  Het lijkt wel een vloek deze tocht. Maar ook nu kwam iemand me spontaan helpen, gelukkig.
Het was echt pufweer. Met een temperatuur van pakweg 31°C was het bakken in de haven.
Een heel mooie zonsondergang vanop de dijk sloot de dag af.

's Morgens vroeg al, zeilde ik naar de Krammer. Nou ja, er was amper wind, het gi g ontzettend traag. Toen ik in de Krammer arriveerde passeerde er net een stoet van de Grevelingen- naar de Krammersluizen. Een eeuwige race. Je zou denken dat iedereen op het water rust zoekt, maar deze stoet lijkt eerder een wedstrijd.
Ik kon het al raden: aan de sluis was het weer een gewroet van jewelste. Zien dat ze je niet voorsteken was absoluut een uitdaging. En ook al ken ik de Serendipity nog niet goed, ik waagde me in de mierennest.  De regel bij de "jacuzzi" is om zeker afstand te houden, maar dat deed hier geen kat.  Soms was er maar een metertje afstand tussen de jachten.
Ik sprak een jacht aan, naast mij, en zei dat hij zeker niet voor mij aan de sluis arriveerde, en bovendien waarschuwde ik hem dat ik solo ben en mijn aanlegmanoeuvre wel eens raar kan uitdraaien in die bellenbaan.  Hij besloot om dan toch maar afstand te houden en me voor te laten. Dankjewel.

Een Marieholm voor mij kon nog net de redelijk volle sluis in en wilde aan bakboord afmeren. Tijdens het manoeuvre brak zijn lier uit zn dek waar een landvast aan hing. De boot schiet vooruit en snijdt mij de pas af. Ik beland hierdoor met mijn neus tussen zijn spiegel en de sluiswand.  Het jacht achter mij kon nog net uitwijlen en zijn boeg draait weg door de stroming van die bellenbaan. Wat een stressmoment! Ik had geluk dat net aan mijn stuurboord een lader was en bond gauw een landvast midscheeps aan die ladder.  Man, wat heb ik een hekel aan zo'n gewriemel aan die sluis, en al zeker aan die 'jacuzzi'.

De rest van de tocht, naar mijn haven, ging traag, met de gennaker, maar wel lekker rustig.

Op de keper beschouwd een van de mooiste tochten, en met momenten ook de spannendste!

De stroming in het Slijkgat

Zalig weertje op zee!