Over extra schabje en zomerdagen in... april

Voordelen als zelfstandige? Tuurlijk, zoals: 'in je wagen kunnen springen en naar je boot rijden wanneer het je uitkomt'  :P

Zo deed ik voorbije vrijdag.  Ze voorspelden een heel mooi weekend met zomerse temperaturen, ik had opdrachten liggen die nog wel even konden wachten en had bovenal veel zin om te klussen.

Een super-zomerweekend,  dat mag een mens nooit laten schieten, en al zeker niet als dat weekend midden april valt!

In de loop van de week had ik, op basis van een kartonnen mal, alle hout klaargemaakt voor een extra schab achter onze porta potti aan boord.  Dat schab was klaar en diende enkel nog geplaatst te worden.

Zaterdag zeilde ik richting Zeelandbrug, maar omdat het toch niet erg hard waaide keerde ik aan de Keeten-B terug richting St. Annaland.

Dat dorp is in volle expansie zeg!  Staat daar simpelweg een nieuw appartementsgebouw in de steigers, op de boulevard.

En ook de haven heeft verder geinvesteerd.  Het interieur van het havenkantoor is geheel gerenoveerd, en ook de trap er naartoe: sjiek!

's Avonds werd ik uitgenodigd voor een koffie bij de tijdelijke achterburen van de Vrouwe Martina, een zeeschouw van 10 meter. Knappe boot!

Zondag voer ik al om 7u00 uit om een naderend onweer voor te blijven. En dat is warempel gelukt, zelfs tot op amper 200 meter.  de buien passeerden me letterlijk rakelings op het Volkerak.

Omdat de weersvoorspellingen een heel onstabiel weer voorspelden, tuigde ik 's middags al af en reed huiswaarts.

Knaagt dan wel, als warempel bij thuiskomst alle onheilsvoorspellingen van tafel geveegd werden door die weerlui en het een prachtige zeildag bleek...

Extra schabje: altijd handig!

Deze boei heeft precies een lekje  :P

Ola!  Die regenbui komt nu wel heel dichtbij!

Mag het nog eens naar Goes zijn?

Daags nadat ik mijn dochter naar huis bracht, scheepte mijn vriendin in.
Als zeilfanaat kan je zoiets wel gewoon worden :D
Mijn vriendin heeft het niet zo met boten, en ze wordt behoorlijk bang als de boot helling maakt.
Niet echt eenvoudig om aan alle eisen te voldoen: "niet teveel wind, mooi weer en de boot mag niet hellen. Graag ook niet langer dan 2 a 3 uur op de boot."
OK, dan zou de Grevelingen het beste zijn, maar de drukte daar nodigt niet echt uit.

Ik koos voor een eenvoudige start: Oude Tonge.  Zes jaar zeil ik daar al voorbij, nog nooit ingedraaid.
Nu dus wel: ik zeilde naar de monding van de geul naar de haven en draaide er binnen.
Voor de monding was er nog een plek met wier, waar mijn schroef waarschijnlijk waterzooi van maakte, eens in de geul was er amper nog wier.  De havenmeester van Oude Tonge maait er zeer geregeld, en dat was ook te merken.
Het is echt een heel leuk haventje!
Net nadat we afgemeerd waren, kwam er een fikse regenbui over. Ons tentje was net op tijd (eigenlijk net iets te laat) geplaatst.

De volgende dag legde ik de lat iets hoger: Zierikzee.  De bestemming is een eind ver eigenlijk, maar wel zeer uitnodigend.
We vertrokken beestig vroeg zodat er nog niet teveel wind stond.
Bij dit vroege uur was er ook nog geen kat aan de Krammersluizen, daar konden we meteen doorheen zodat het een non-stop trip naar Zierikzee werd. Na de krammer gingen de zeilen op.  Twee reven om wat tegemoet te komen aan de wensen van mn vriendin, maar zo zat er totaal geen vaart in.  Eén reef er uit, deed de boot hellen en ik zag al traantjes van angst verschijnen.
Tja, dat doet wel effe iets met je als je zelf begint te genieten, maar de hart breekt als je vriendin doodsangsten uit staat...  gelukkig kon ik een stuk afvallen in De Zijpe en was de helling een stuk minder.

Eens aan de Keeten A trok de wind aan, draaide naar een onbezeilde hoek, en moest de motor op.
Bovendien was de tij intussen tegen en werd de Oosterschelde een ware klotsbak.
Stampen, dreunen en overkomende golven tot in Zierikzee...  Katja ging voor de eerste keer de Zeelandbrug onderdoor, een onvergetelijke ervaring voor haar.
In Zierikzee werd de geleden angst ruimschoots goed gemaakt door een hele namiddag shoppen  :P

De dag erna zeilden we Zierikzee naar Goes.  En omdat het erg zonnig en rustig weer was ging dat aan een slakkegangetje.  We besloten de stoute schoenen aan te trekken en in het centrum van Goes te overnachten.  onderweg zocht ik informatie in de Wateralmanak 2.
Jachthaventje De Werf kozen we, maar reserveren is niet mogelijk.
We voeren het kanaal af, passeerden de Wilhelminabrug en meerden af aan de wachtsteiger aan de tweede brug.
Na een poos arriveerden er nog jachten en begon men dubbel te liggen.
De scene als de brug open ging leek wel op die aan de Krammersluizen: dringen, duwen, voorsteken... pfffffff.   Discipline is ver zoek.  "Invaren volgens volgorde van aankomst" is ver te zoeken.  Misschien moet men er maar eens een bord van maken en aan sluizen en bruggen plaatsen.
Ik liet me niet doen, zwaaide mijn boeg uit en sprak de schipper die wou voorsteken aan dat ik meteen links zal afdraaien, de jachthaven in.

De Werf is een erg gezellig haventje.  Het is er nogal klein en enige behendigheid met je boot is wenselijk. Die handigheid heb ik met deze boot nog niet, dus deden we het meeste manoeuvreerwerk met de hand.
We trokken weer de stad in, en onze Cavalier, een hartpatientje sedert twee jaar, ging mee in zijn buggy.

Braambessen plukken tijdens het wachten...

We besloten erg vroeg weer uit te varen maar ver geraakten we niet: de brug draait pas vanaf 9u. We meerden dus af aan een surrogaat wachtsteiger.  Lang duurde het niet of er kwam een jacht voor ons liggen.  Toen de brug open ging zagen we dat deze schipper erg gehaast was.  Als de brug net hoog genoeg open stond ging hij er al door.  Op vol gas ramde hij zicht door het kanaal, deed hetzelfde trucje nog eens over aan de Wilhelmina brug, en parkeerde zich vervolgens met flinke vaart geheel vooraan in de sluis, die net open was.

Na het schutten zeilde ik tot aan St. Annaland.  Een stukje zwom er een bruinvis mee :P
De wind was intussen stevig en ik verwachtte weer angst-traantjes bij mn vriendin. Ze hield zich echter kranig.  Voor het lapje scheurde ik door de Keeten en het mastgat.  Om de zeilen neer te halen maakte ik een opschieter en net op dat moment deed een golf ons vet overhellen.  Gegil bleef uit... verbazend... "Is ze nu niet bang?"
Na dit ietswat stevige bochtje zei ze :"Wat een gas-manoeuvre was dat nu!?"

Op motor voer ik richting St. Annaland doorheen de Krabbenkreek en draaide St. Annaland in.
De havenmeester herkende me en verwelkomde me.   Ik wordt hier nog vaste klant  ;-)

De laatste dag voorspelden ze zelfs stormachtige wind.  We voeren dus opnieuw heel vroeg uit.  Wind en stroming mee in de Zijpe.  geen kat te zien aan de Krammer.
Op het Volkerak bleef de akelige wind nog steeds uit, al was het al wel redelijk aan het waaien: 18 a 22kt.
We arriveerden net op tijd in de haven.

Eerste grote zeiltocht met mn vriendin zit er op en we maken al plannen voor een volgende tijdens het verlengde weekend in augustus  :P

Ons hartpatientje en zijn buggy

Rondje Stellendam-Roompot met Tim

Yep, wonderen bestaan!

Op mijn vraag aan Tim, de zoon van mijn vriendin, of hij eens een tochtje wil meezeilen over zee, antwoordde hij: JA.
En zo geschiedde dan ook: we vertrokken op vrijdag namiddag naar de Volkeraksluizen met het plan daar te overnachten.
Maar die steigers zijn tegenwoordig even populair als een succesvolle jachthaven: er was weer geen meter steiger meer vrij.
Dan maar naar onze favoriete jachthaven De Batterij.  Daar kregen we een leuke ligplaats voor de nacht.

Zaterdagmorgen zeilden we dan richting Stellendam.  Nou ja, zeilen...  we kregen een zuchtje wind en dan nog op kop.  De diesel ging aan en bleef aan tot in Stellendam.  "Koop een zeiljacht en rammel 6 uur lang naar het westen."
In Stellendam had ik Tim een gezonde maaltijd beloofd in de vissershaven.  Het werd een "Kapsalon - grote schotel"  :D

Zondagmorgen moesten we wel erg vroeg op, maar we hebben er alles voor een leuke zeiltocht op zee, niet?
Vol verwachting voeren we tegen 6u door de Goereese sluis.  Die opereert in juli en augustus normaal. Pas eind augustus zijn er weer ingrepen aan de sluis gepland.

En daar is ze dan: het Slijkgat.  Ik verwachtte zoals altijd een lekkere stroming, maar die was nergens te zien.  "Huh?  Heb ik me dan zo vergist?"  Tabellen werden opgegraven, getijdesites opgeroepen maar alles bleek correct.  Ik bekeek enkele dagen geleden de HP33 en vanaf 2u na HW Hoek van Holland is er een flauwe stroming richting zee, daarna richting België.  Ideale moment is dus om 2u na HW HvH door de sluis te gaan.
We lieten ons dus mee drijven met de stroom want ook nu weer niks wind. Helaas bleef het zo... niks wind.
Tim werd dan nog eens zeeziek, dus die diesel kon weer uren kloppen  :P
Een zeehond kwam op een meter afstand even een knipoog geven, maar het fototoestel lag natuurlijk niet bij de hand.

6 uur lang gerammel richting Roompot, je wordt er als zeiler niet vrolijk van..
Na de Roompotsluis draaiden we naar Roompot Marina.  Vorige keer leek ze me toch betaalbaar, maar deze dag dus niet:  26 euro voor een nachtje met een boot van 26 voet en 2 personen vind ik echt wel overdreven, zeker als je de dag ervoor de luxe en kwaliteit zag van Stellendam Marina.
Ook die dag kozen we voor 'gezonde kost' en haalden we een ferme bak friet en bijhorend 'vlees' in het frituur van het vakantiepark.

Maandag werden onze gebeden aanhoord en kregen we wind, om tot in Sint Annaland te geraken.
Met een lekkere halve wind ging het richting Zeelandbrug, na de brug begon de wind toe te nemen en nog geen kwartier later woei het tegen de 20 knopen.  Tijdens het zeilen moest de genua er dus af, en de kleinere, nagelnieuwe, fok er op.  (Toch wel genieten, met die nieuwe zeilen van Sailselect België)
In het grootzeil moest een reef, maar dat liet ik maar zo gezien de ruime tot voor-de-windse koers.

Eens in St. Annaland trokken we naar de Jumbo voor een iets betere maaltijd, en wat andere spullen. De prijzen zijn er echt wel lager dan in ons dure belgenlandje.  Ik ga hier wat vaker inkopen doen.

Dinsdag ging de tocht richting thuishaven.  Er werd flink wat wind en regen voorspeld, maar we hadden geluk: we zeilden net tussen de buien in.
Aan de Krammersluis gingen we er als enige door: een unicum tijdens de vakantieperiode.
Na de krammersluizen waren we getuige van een wel heel uitzonderlijk transport: een joekel van een sluisdeur passeerde ons  :D



Het was een geslaagde tocht, we hebben er van genoten, en vooral ook veel gelachen !

Hey, er passeert ons een sluisdeur!

Bij MacTac in Stellendam dan toch maar een extra automatische reddingsvest gekocht.

Het kostte wel wat zoekwerk, maar bij BRICO
vond ik dan toch een perfect passend vuilbakje.

Rondje Stellendam-Roompot bij een superweertje

De weerberichten waren dermate schitterend dat ik deze kans niet mocht, en kon, laten liggen. De uren van de stroming maakten het plaatje helemaal compleet: dit is een kans uit de duizend!

Woensdag reed ik al naar de boot om hem klaar te maken voor dit zeetochtje.
In de late namiddag voer ik al richting Volkeraksluis.  Het idee om daar aan de steiger te overnachten kon ik al meteen begraven: de steiger lag bomvol, aan beide zijden.  Dat werd een nachtje aan een boei in het baaitje aan de Hollands Diep-zijde, daar was gelukkig nog 1 boei vrij.

Donderdag ging het bijna de hele weg op motor.  Toen ik aan Stellendam Marina arriveerde trok de wind net wat aan. Een flinke bries stond er toen ik net mn box in wilde varen. Mat de wi d die je de box in duwt, is het solo echt niet simpel. Uiteindelijk werd het een ware knoeiboel, en geen kat kwam helpen....  de Serendipity draaide helemaal dwars tussen de twee vingerpieren. Die twee vingerpieren waren helaas net iets dichter bij elkaar dan mn boot lang is.  Uiteindelijk kreeg ik het goed, maar krassen waren onvermijdelijk, en mn zelfvertrouwen met de boot kreeg een deuk.

Omdat de hangcultuurmosselen net weer verkrijgbaar zijn, haalde ik me meteen 2 kilo bij Poisson Cuisine.  Ze hadden geen groenten, maar met kruiden en verse rode pepers smaakte ze ook  :D

Zondagmorgen kon ik om 6u meteen de sluis invaren.  Dat ik de dag ervoor wat knoeide en daardoor meer begon te twijfelen bleek nu opnieuw. Wat een simpel manoeuvre moest worden, werd alweer wat geknoei, deze keer met toeschouwers.

De SH is nu een nieuwe BO N!

Na de sluis kon ik dankzij de stroming in het Slijkgat aan een rotvaart richting kardinaalboei SH.  "Heuh? Waar is die boei?"
Blijkbaar is ze nu gewijzigd door een Noord-kardinaal boei, BO N.  Andere jachten kozen voor een route dichter bij de kust, maar ik hield het bij de route via de Ooster.  Goed gekozen want geregeld zag ik een jachtje op die kortere route vast varen...

Onderweg tot drie maal toe bezoek gekregen van zeehonden. Zo waren niet eens zo schuw, maar tegen dat een mens zijn fototoestel in de aanslag heeft, doken ze weer onder.

Eens ik de Roompot naderde trok de wind aan. Het werd echt super zeilen!  Hier tekent een mens voor: Oostenwind, 10 a 14 knopen, vlakke zee, en zon overgoten!

(Korte video= https://youtu.be/FQIxzx7PWcg en https://youtu.be/MF8LrOqF1MQ)

Aan de Roompotsluis moest ik alweer aan stuurboordzijde afmeren, het lijkt wel een vloek. Maar het verliep redelijk goed.
De sluis zelf ging vlot.  Ik kon de bakboordzijde nemen om af te meren, dat gaat een stuk vlotter door de schroefwerking.
Eens uit de sluis trok de wind tijdelijk aan, en ook nu weer net wanneer in de marina nader.
Via VHF vraag ik een ligplaats, en gelijk of er iemand me kan heen bij het afmeren.  Dat was geen domme zet, want de oostenwind die rond de 20 knopen schommelde duwde me weer vlot de box in.  Charlotte, van Roompot Marina hielp me prima met het afmeren! Dik,e duim voor hun service!

Zaterdag voer ik uit, een uurtje voordat de tij weer zou opkomen, dat laatste uurtje stroming tegen doet toch niet veel.  Met een gezapige vaart ging het richting Zeelandbrug.  Deze hele toch was de koers wel redelijk scherp, en met momenten moest ik even opkruisen en slalommen tussen de vele vissersbootjes.

Ze gaven onweerskansen, dus besloot ik om 14u toch maar Sint Annaland binnen te lopen.
En ja hoor, ook nu weer een box waar de wind me in duwt.  Het lijkt wel een vloek deze tocht. Maar ook nu kwam iemand me spontaan helpen, gelukkig.
Het was echt pufweer. Met een temperatuur van pakweg 31°C was het bakken in de haven.
Een heel mooie zonsondergang vanop de dijk sloot de dag af.

's Morgens vroeg al, zeilde ik naar de Krammer. Nou ja, er was amper wind, het gi g ontzettend traag. Toen ik in de Krammer arriveerde passeerde er net een stoet van de Grevelingen- naar de Krammersluizen. Een eeuwige race. Je zou denken dat iedereen op het water rust zoekt, maar deze stoet lijkt eerder een wedstrijd.
Ik kon het al raden: aan de sluis was het weer een gewroet van jewelste. Zien dat ze je niet voorsteken was absoluut een uitdaging. En ook al ken ik de Serendipity nog niet goed, ik waagde me in de mierennest.  De regel bij de "jacuzzi" is om zeker afstand te houden, maar dat deed hier geen kat.  Soms was er maar een metertje afstand tussen de jachten.
Ik sprak een jacht aan, naast mij, en zei dat hij zeker niet voor mij aan de sluis arriveerde, en bovendien waarschuwde ik hem dat ik solo ben en mijn aanlegmanoeuvre wel eens raar kan uitdraaien in die bellenbaan.  Hij besloot om dan toch maar afstand te houden en me voor te laten. Dankjewel.

Een Marieholm voor mij kon nog net de redelijk volle sluis in en wilde aan bakboord afmeren. Tijdens het manoeuvre brak zijn lier uit zn dek waar een landvast aan hing. De boot schiet vooruit en snijdt mij de pas af. Ik beland hierdoor met mijn neus tussen zijn spiegel en de sluiswand.  Het jacht achter mij kon nog net uitwijlen en zijn boeg draait weg door de stroming van die bellenbaan. Wat een stressmoment! Ik had geluk dat net aan mijn stuurboord een lader was en bond gauw een landvast midscheeps aan die ladder.  Man, wat heb ik een hekel aan zo'n gewriemel aan die sluis, en al zeker aan die 'jacuzzi'.

De rest van de tocht, naar mijn haven, ging traag, met de gennaker, maar wel lekker rustig.

Op de keper beschouwd een van de mooiste tochten, en met momenten ook de spannendste!

De stroming in het Slijkgat

Zalig weertje op zee!