4 dagen vol verrassingen

Ik wou er nog eens 4 dagen op uit trekken, solo.
Elke dag leert men bij op die manier, en deze keer was het niet anders.

De eerste reef zat er netjes in

Donderdagmorgen voer ik uit met een reefje in het grootzeil.  Eens buiten op het Volkerak leek dat meer dan overkill.  Met hooguit 8 knopen wind was dat zeker niet nodig.
Maar de weersvoorspellingen beloofden een 14 a 19 knopen en dan is 1 reefje zelfs wat mager, dus liet ik hem gewoon zitten.

De tweede reef was een rommeltje

Na de sluisdoorgang aan de Krammer nam de wind toe en werd stilaan zelfs een tweede reef nodig.  Met veel moeite kreeg ik dat voor elkaar, in de toenemende golfslag en rukwinden.

Ow, waar is de windex naartoe?

Niet veel later was mijn Windex er vandoor.  Chuck, hoe kan dat nou? In elk geval werd het meteen een gemis.  Zonder die windex is lastig zeilen.
Na een kwartier opkruisen thv Stavenisse (video op Youtube), met tij tegen, kon ik eindelijk de Witte Tonnen Vlije indraaien.
Vanaf daar zeilde ik met een rotvaart naar Wemeldinge.
Ik riep de jachthaven al op met de vraag naar een ligplaatsje voor de nacht, en kreeg S29.
Daar werd het even een knoeiboel: de wind duwde me dwars tegen de vingerpieren aan, nog voor ik de boot voldoende vaart in achteruit kon geven.  Gelukkig kwam er meteen een man me helpen en kon ik de boot de box invaren.  Solo en veel wind, het werkt niet altijd goed bij me. 

Krasjes in de gelcoat

Tijdens het geknoei raakte ik met de preekstoel een ander jacht.  Ik heb dat dan maar gemeld bij de havenmeester en mijn naamkaartje achter gelaten.
Wat later hoorde ik plots mijn naam roepen... bleek het een oude klant van me te zijn  :-)
en warempel: hij is de eigenaar van het jacht dat ik geraakt had.
Hij bekeek de schade en het viel allemaal dik mee, zei hij.
Die avond trakteerde hij me zelfs met friet  :P

Vrijdagmorgen stapte een kennis van me aan boord, om 7u.
We voeren meteen uit richting Bruinisse.  In tegenstelling tot donderdag was er nu niet veel wind.
Het was een rustig tochtje.
Aan de grevelingensluis moesten we als vanouds redelijk lang wachten.  Na de sluis draaide ik voor een keertje de WSV binnen, en niet naar gewoonte de Marina wat verderop.  Het prijsverschil voor een nachtje is inderdaad behoorlijk: 14,8 ipv 21eur.
Dirk, mijn passagier, nodigde me prompt uit om eens lekker te gaan eten, en nam me mee naar Bru17.  Ik was daar nog nooit geweest en moet toegeven: het was heerlijk.

Zaterdagmorgen wist ik niet goed waarheen: op de drukke Grevelingen blijven? Weer de Oosterschelde op?  Ik koos voor Yerseke.  Ik leerde laatst een koppel kennen, die bij mij een grootzeilhoes kochten, en die liggen daar met hun Pirhana.  Ze gingen een dagje zeilen en ik stuurde ze een SMSje dat ik er aan kom.
Deze trip was ontzettend rustig. Weinig wind. Ik heb er de gennaker bij gezet om toch wat vaart te hebben.
Die avond heb ik van het koppel een kilootje verse mosselen gekregen. Dat waren de allereerste mosselen voor dit jaar :-)  Zij hadden ze gekregen van een vissertje uit hun haven.
Het klaarmaken was improvisatie:  met snijboontjes en een rode peper, ik had niets anders aan boord.

Ze gaven regen...

Zondag vertrok ik al om 7u om het laatste stukje tij mee te hebben.  Ik wou aan de Keeten B zijn als de tijd keerde, en dat had ik dan goed ingeschat, want krek bij de kentering van het tij, zat ik in de Witte Tonnen Vlije.
De rest van de tocht verliep prima. 

Smaakte alvast naar meer :-)

Ze voorspelden 14 a 19 knopen.
Er stond toch wel een stuk meer...

Een Midget 26: dat is nu eens wat we ooit willen kopen

Die monopiles achtervolgen me!

Vreemd vervoer.. wat is dit?

Hop, naar Yerseke

Vrijdagmorgen reed ik naar de boot met de bedoeling om het dek van een nieuwe, grijze, antislipverf te voorzien.

Maar dat plan werd (helaas) snel bijgesteld. Ik wou het dek hier en daar eerst opvullen met schuimepoxy ter vervanging van het wat zacht geworden balsa ertussen, maar de truc die ik wou toepassen lukt niet. het bleef dus bij één gaatje dat ik opgevuld heb met epoxyplamuur.
De rest zal voor later zijn.

Nu ik dan toch al op de boot was, keek ik op de kaart welke bestemming een goede zou zijn, en het werd Yerseke.

Motor stilleggen misschien?

Zaterdagmorgen vroeg op pad richting Krammersluizen.
Eens in de sluis, was er één enkele motorboot voor mij, voor de rest was het akelig kalm op het water.
Die ene motorboot had nog nooit gehoord van fijn stof en andere luchtvervuiling, want hij liet zijn motor vrolijk draaien, met alle stank in de sluis tot gevolg...

Op de Oosterschelde kwam de zon er mooi door, en werd het een aangename 18 graden. De wind bleef uit, zodat het op motor tot in Yerseke werd.
Even langs boei BV4 om wat zeehonden te spotten. Ik kom, zoals voorgeschreven, niet te dicht, om de diertjes niet te schrikken. Een telelens zijn wel fijn zijn :-)

In het Brabants Vaarwater zie ik een landgenoot lustig opkruisen. Die ben ik achterna gegaan (nog steeds op motor) om hem te waarschuwen dat dat sinds vorig jaar niet meer toegestaan is.
Daarna ronkte ik verder richting Yerseke.

Bij valavond wandelde ik eens over de pier van Yerseke en zag een motorboot met jonge gasten passeren.
Twee van de inzittenden aten net hun laatste chips op. Je kan raden waar de lege zak chips naartoe ging... juist: overboord.
De ernst van de vervuiling is duidelijk nog niet tot iedereen doorgedrongen...

Diezelfde gasten haalden wat later nog een stunt uit door met hun motorboot in volle vaart de vissershaven buiten te scheuren en in een grote, slippende, bocht de Beatrix haven binnen te schieten.  Knettergek, die kerels!

Zondagmorgen vertrok ik aardig vroeg om van de tij gebruik te maken.  Onderweg zag ik iets langs drijven en zeilde er naartoe: het was een losgekomen bamboestok met een stukje stof aangeknoopt.  Daar vaar je liever niet tegen denk ik zo, dus nam hem aan boord en riep Post Wemeldinge op.  Na wat overleg meldde ik mijn komst bij Jachthaven Wemeldinge en leverde daar deze staak af.

Tegen de namiddag vormden zich donkere wolken aan de horizon. Het plan om aan het Mastgat te ankeren liet ik maar varen, en voer verder naar de Krammer.  Onderweg trok ik mijn zeilpak aan en nam de zeilen weg.  Ik verwachtte regen, en helemaal niks wind meer.

Mijn vermoeden klopte: eens in de sluis begon het te regenen.

De rest van de tocht was alweer op motor.  Niks wind, en gelukkig bleef het bij die ene bui.

Zeilen is fijn, als er wind is  :D

Volkerak: spiegelglad

Brabants Vaarwater: voor het lapje

Altijd fijn om eens een bruinvis tegen te komen

Ankeren op de oosterschelde

Je moet het eens gedaan hebben: een solo zeiltochtje op de Oosterschelde en in een godvergeten hoekje ankeren.
Ik mikte op Burghsluis maar de windgoden waren duidelijk met vakantie.  Er was gewoon niks wind.

's Morgens vroeg stond er nog ietsje wind en kon ik zeilen tot aan de Krammersluizen.
Het was er rustig, ik arriveerde er als enige.
Het werd weer de jacuzzi en omdat ik niet graag in de bellen vooraan lig, maakte ik me vast op zo'n 10 meter van de sluisdeuren.  Maar helaas, de sluiswachter kwam uit zijn aquarium en riep me toe dat ik naar voren moeten.  Ik antwoordde dat ik solo ben en niet graag in de bellen lig.  Die bellen duwen de neus van de boot tegen de kant, en ik kan niet gas geven en afduwen ter gelijkertijd.

Het antwoord van de sluiswachter was ietswat beledigend vond ik: "Ik vaar ook vaak solo, en ik kan dat.  Maar ja, ik heb dan ook vaarles gevolgd."
Uiteindelijk zelfs belachelijk, want achter mij lag er... niemand!

Na de krammersluizen viel de wind helemaal weg. De hele weg het gejengel van de dieselmotor, aangenaam is anders.
Onderweg, ter hoogte van de Keeten B zag ik een motorjacht afgemeerd aan één van de stalen palen voor de mosselkweek.  deze palen staan aan de Oostzijde van de Zeelandbrug.  vreemd, want die palen staan in een afgebakende zone: verboden gebied.

Ik riep Post Wemeldinge op om te vragen of afmeren aan die palen toegestaan is. "Neen, dat is niet toegestaan.".  Zo, dat weten we dan ook weer.   Het motorjacht moet dat gehoord hebben, want prompt gooide ie los en voer weg.

Een kleine twee uur later arriveerde ik op de plek waar ik wou ankeren: het Nunnenplaatje.
Met de weinige wind die er staat, leek me dat een goede plek, west van Zierikzee.
Ik gooide het anker uit, en voor deze keer volgens het boekje.  nadien nam ik wat peilingen, en checkte geregeld het anker en lijn.  Prima lag ie, de Serendipity.
Tegen dat de avond naderde werd het alsmaar stiller rond me heen. Uiteindelijk was er geen kat meer te zien, totaal eenzaam.  Dat is wel een beangstigend gevoel zo.

Daags erna stond ik op zodra het licht werd en checkte mijn positie:  krek dezelfde plek, alleen was het erg nevelig.  Ik trok de zeilen op en zeilde richting Zeelandbrug.  Maar helaas: de windgoden waren nog steeds niet terug.  uiteindelijk keerde het tij en die was sterker dan de wind...  ik werd gewoon richting Roompot gespoeld.  Dan maar de diesel starten.
Ik voer verder richting Stavenisse en gooide daar nog eens het anker uit om aan boord broodjes te bakken met ons Omnia oventje.
Onderweg zag ik een bootje naderen.  Die voer richting een splitsingsboei en maakte zich er aan vast. Ongelooflijk wat een mens soms tegen komt  :P

Wat later ging ik weer anker op en zeilde naar St. Annaland.  Met het beetje wind dat er stond, deed ik daar pakweg 2 uur over.

Het was alvast een leuk weekend, en zeker leerrijk.
Ankeren op de Oosterschelde is zeker de moeite waard!

"Doorschuiven tot aan de stopstreep"

Zalige ochtend voor anker aan het Nunnenplaatje

Zondagmorgen om 10u:
een lege Krammersluis...
want de Grevelingensluis
is in storing  :D

Een test met een 'middenbolder'
Trucje staat toch nog niet op punt.

Mag het nog eens naar Goes zijn?

Daags nadat ik mijn dochter naar huis bracht, scheepte mijn vriendin in.
Als zeilfanaat kan je zoiets wel gewoon worden :D
Mijn vriendin heeft het niet zo met boten, en ze wordt behoorlijk bang als de boot helling maakt.
Niet echt eenvoudig om aan alle eisen te voldoen: "niet teveel wind, mooi weer en de boot mag niet hellen. Graag ook niet langer dan 2 a 3 uur op de boot."
OK, dan zou de Grevelingen het beste zijn, maar de drukte daar nodigt niet echt uit.

Ik koos voor een eenvoudige start: Oude Tonge.  Zes jaar zeil ik daar al voorbij, nog nooit ingedraaid.
Nu dus wel: ik zeilde naar de monding van de geul naar de haven en draaide er binnen.
Voor de monding was er nog een plek met wier, waar mijn schroef waarschijnlijk waterzooi van maakte, eens in de geul was er amper nog wier.  De havenmeester van Oude Tonge maait er zeer geregeld, en dat was ook te merken.
Het is echt een heel leuk haventje!
Net nadat we afgemeerd waren, kwam er een fikse regenbui over. Ons tentje was net op tijd (eigenlijk net iets te laat) geplaatst.

De volgende dag legde ik de lat iets hoger: Zierikzee.  De bestemming is een eind ver eigenlijk, maar wel zeer uitnodigend.
We vertrokken beestig vroeg zodat er nog niet teveel wind stond.
Bij dit vroege uur was er ook nog geen kat aan de Krammersluizen, daar konden we meteen doorheen zodat het een non-stop trip naar Zierikzee werd. Na de krammer gingen de zeilen op.  Twee reven om wat tegemoet te komen aan de wensen van mn vriendin, maar zo zat er totaal geen vaart in.  Eén reef er uit, deed de boot hellen en ik zag al traantjes van angst verschijnen.
Tja, dat doet wel effe iets met je als je zelf begint te genieten, maar de hart breekt als je vriendin doodsangsten uit staat...  gelukkig kon ik een stuk afvallen in De Zijpe en was de helling een stuk minder.

Eens aan de Keeten A trok de wind aan, draaide naar een onbezeilde hoek, en moest de motor op.
Bovendien was de tij intussen tegen en werd de Oosterschelde een ware klotsbak.
Stampen, dreunen en overkomende golven tot in Zierikzee...  Katja ging voor de eerste keer de Zeelandbrug onderdoor, een onvergetelijke ervaring voor haar.
In Zierikzee werd de geleden angst ruimschoots goed gemaakt door een hele namiddag shoppen  :P

De dag erna zeilden we Zierikzee naar Goes.  En omdat het erg zonnig en rustig weer was ging dat aan een slakkegangetje.  We besloten de stoute schoenen aan te trekken en in het centrum van Goes te overnachten.  onderweg zocht ik informatie in de Wateralmanak 2.
Jachthaventje De Werf kozen we, maar reserveren is niet mogelijk.
We voeren het kanaal af, passeerden de Wilhelminabrug en meerden af aan de wachtsteiger aan de tweede brug.
Na een poos arriveerden er nog jachten en begon men dubbel te liggen.
De scene als de brug open ging leek wel op die aan de Krammersluizen: dringen, duwen, voorsteken... pfffffff.   Discipline is ver zoek.  "Invaren volgens volgorde van aankomst" is ver te zoeken.  Misschien moet men er maar eens een bord van maken en aan sluizen en bruggen plaatsen.
Ik liet me niet doen, zwaaide mijn boeg uit en sprak de schipper die wou voorsteken aan dat ik meteen links zal afdraaien, de jachthaven in.

De Werf is een erg gezellig haventje.  Het is er nogal klein en enige behendigheid met je boot is wenselijk. Die handigheid heb ik met deze boot nog niet, dus deden we het meeste manoeuvreerwerk met de hand.
We trokken weer de stad in, en onze Cavalier, een hartpatientje sedert twee jaar, ging mee in zijn buggy.

Braambessen plukken tijdens het wachten...

We besloten erg vroeg weer uit te varen maar ver geraakten we niet: de brug draait pas vanaf 9u. We meerden dus af aan een surrogaat wachtsteiger.  Lang duurde het niet of er kwam een jacht voor ons liggen.  Toen de brug open ging zagen we dat deze schipper erg gehaast was.  Als de brug net hoog genoeg open stond ging hij er al door.  Op vol gas ramde hij zicht door het kanaal, deed hetzelfde trucje nog eens over aan de Wilhelmina brug, en parkeerde zich vervolgens met flinke vaart geheel vooraan in de sluis, die net open was.

Na het schutten zeilde ik tot aan St. Annaland.  Een stukje zwom er een bruinvis mee :P
De wind was intussen stevig en ik verwachtte weer angst-traantjes bij mn vriendin. Ze hield zich echter kranig.  Voor het lapje scheurde ik door de Keeten en het mastgat.  Om de zeilen neer te halen maakte ik een opschieter en net op dat moment deed een golf ons vet overhellen.  Gegil bleef uit... verbazend... "Is ze nu niet bang?"
Na dit ietswat stevige bochtje zei ze :"Wat een gas-manoeuvre was dat nu!?"

Op motor voer ik richting St. Annaland doorheen de Krabbenkreek en draaide St. Annaland in.
De havenmeester herkende me en verwelkomde me.   Ik wordt hier nog vaste klant  ;-)

De laatste dag voorspelden ze zelfs stormachtige wind.  We voeren dus opnieuw heel vroeg uit.  Wind en stroming mee in de Zijpe.  geen kat te zien aan de Krammer.
Op het Volkerak bleef de akelige wind nog steeds uit, al was het al wel redelijk aan het waaien: 18 a 22kt.
We arriveerden net op tijd in de haven.

Eerste grote zeiltocht met mn vriendin zit er op en we maken al plannen voor een volgende tijdens het verlengde weekend in augustus  :P

Ons hartpatientje en zijn buggy

6 dagen Oosterschelde

Een poos geleden vroeg mijn dochter me of ze nog eens mee kon voor een zeiltochtje.
Met haar had ik al vaker zeiltochten gedaan, maar vooral op de Grevelingen.
Nu wou ik de Oosterschelde op.
Eén van de redenen was ook om zo weinig mogelijk sluizen te moeten doen, die zijn zo ontzettend druk tijdens het hoogseizoen.

Eerste dag zeilden we naar St. Annaland om inkopen te doen in de Jumbo daar.
Het is overigens best wel een leuke haven.
Daags erna zeilden we richting Burghsluis. Ik verwachtte een rustige haven, maar zo draaide het niet uit: we moesten stapelen, en dat is dan de eerste keer in mijn 'zeil-carriere'  :D
We wandelden naar het dorpje en wilden ook nog een fikse wandeling maken naar de Stormvloedkering, maar dat laatste lieten we uiteindelijk maar zo.

Woensdag trommelden we vrij snel de buren op omdat we wilden vertrekken. Men voorspelde onweders, en het leek ons dat het slimste om een kort stukje richting Zierikzee te zeilen en daar binnen te lopen.  Uiteindelijk kwamen we redelijk vroeg aan in Zierikzee, maar de onweders bleven uit.
Met mn dochter trok ik het stadje in.  Best wel leuk om Zierikzee te bezoeken met de boot, in het hoogseizoen.

Van Zierikzee naar Yerseke was een heel leuke zeiltocht, en vooral omdat we een poos na ons vertrek een bui zagen passeren over Zierikzee, en voor ons een vette over Yerseke.  We zaten er net tussenin.
Het leek wel of er een stolp over mn boot stond  :P
In Yerseke kochten we verse mosselen bij de Viskeete.  We gingen ook nog wat shoppen in het dorpje.

Goes had ik nog nooit bezocht. Het werd dus echt eens tijd om daar naartoe te zeilen.
Yerseke - Goes is helaas een bijzonder kleine afstand, dus maakten we een ommetje door het Brabants Vaarwater en de Witte tonnen Vlije, om wat zeehonden te gaan spotten.
We voeren uit met stroming tegen en ik maakte een snelle inschatting hoe lang het stukje zandbank, waar de zeehonden liggen, nog droog bleef. Juist gegokt alvast zodat we toch wat zeehonden konden zien.  Ik was duidelijk niet de enige met dat plan, want het was er een komen en gaan van schepen.
Volgens mij zijn er zeehonden tussen die zichzelf fotogeniek vinden :P
Na de fotosessie ging het richting Goessche Sas.

Een 10-tal minuten nadat ik afmeerde aan de wachtsteiger kwam er een zeiljachtje aan met een wat ouder, maar nog bijzonder sportief, koppel.  Ze meerden af achter mij.
De dame vroeg of ik van 'De Vlije' kwam en ik bevestigde dat.
"Oh, leuk.  Weet je: in dat haventje is er iemand die een leuk boekje schreef."
   "Wel, dat ben ik.", antwoordde ik.
"Echt? Wat fijn je te ontmoeten!  Wacht, kan je mijn exemplaar dan even gauw signeren?"
En zo had ik dus een mini signeersessie op de steiger daar.

Wat later ging de sluis open, en konden we schutten.
In de jachthaven naast de sluis namen we een ligplaats voor de nacht en leenden er fietsen om naar het dorp te rijden.
Goes bezoeken met mn dochter was best wel leuk.

De voorlaatste dag van onze tocht ging het weer naar St. Annaland.  We wilden eerst naar Herkingen, maar toen we op de marifoon hoorden dat het er behoorlijk druk was, weken we dus uit naar St. Annaland. Ik beloofde mijn dochter gezonde voeding, en zo geschiedde ook: Kebab bij de eettent op de hoek  :D

De laatste ochtend voer ik uit en steek, zoals steeds, het vaargeultje voor de haveningang over.
Eens over gestoken trek ik dan mn zeilen op en draai dan af.  Maar deze keer voer ik vast!  "Wow!  is dat hier dan zo ondiep!?
Ik geraakte weer los, draaide de boeg richting vaargeul naar het westen en voer wat verder opnieuw vast.  Het is nu wel springtij en laagtij, maar dat het er zo ondiep was verraste me.
Toch even onthouden voor de volgende keren!

Of het een geslaagde tocht was? Jazeker!

De mooie steigers van St. Annaland

Rondje Stellendam-Roompot met Tim

Yep, wonderen bestaan!

Op mijn vraag aan Tim, de zoon van mijn vriendin, of hij eens een tochtje wil meezeilen over zee, antwoordde hij: JA.
En zo geschiedde dan ook: we vertrokken op vrijdag namiddag naar de Volkeraksluizen met het plan daar te overnachten.
Maar die steigers zijn tegenwoordig even populair als een succesvolle jachthaven: er was weer geen meter steiger meer vrij.
Dan maar naar onze favoriete jachthaven De Batterij.  Daar kregen we een leuke ligplaats voor de nacht.

Zaterdagmorgen zeilden we dan richting Stellendam.  Nou ja, zeilen...  we kregen een zuchtje wind en dan nog op kop.  De diesel ging aan en bleef aan tot in Stellendam.  "Koop een zeiljacht en rammel 6 uur lang naar het westen."
In Stellendam had ik Tim een gezonde maaltijd beloofd in de vissershaven.  Het werd een "Kapsalon - grote schotel"  :D

Zondagmorgen moesten we wel erg vroeg op, maar we hebben er alles voor een leuke zeiltocht op zee, niet?
Vol verwachting voeren we tegen 6u door de Goereese sluis.  Die opereert in juli en augustus normaal. Pas eind augustus zijn er weer ingrepen aan de sluis gepland.

En daar is ze dan: het Slijkgat.  Ik verwachtte zoals altijd een lekkere stroming, maar die was nergens te zien.  "Huh?  Heb ik me dan zo vergist?"  Tabellen werden opgegraven, getijdesites opgeroepen maar alles bleek correct.  Ik bekeek enkele dagen geleden de HP33 en vanaf 2u na HW Hoek van Holland is er een flauwe stroming richting zee, daarna richting België.  Ideale moment is dus om 2u na HW HvH door de sluis te gaan.
We lieten ons dus mee drijven met de stroom want ook nu weer niks wind. Helaas bleef het zo... niks wind.
Tim werd dan nog eens zeeziek, dus die diesel kon weer uren kloppen  :P
Een zeehond kwam op een meter afstand even een knipoog geven, maar het fototoestel lag natuurlijk niet bij de hand.

6 uur lang gerammel richting Roompot, je wordt er als zeiler niet vrolijk van..
Na de Roompotsluis draaiden we naar Roompot Marina.  Vorige keer leek ze me toch betaalbaar, maar deze dag dus niet:  26 euro voor een nachtje met een boot van 26 voet en 2 personen vind ik echt wel overdreven, zeker als je de dag ervoor de luxe en kwaliteit zag van Stellendam Marina.
Ook die dag kozen we voor 'gezonde kost' en haalden we een ferme bak friet en bijhorend 'vlees' in het frituur van het vakantiepark.

Maandag werden onze gebeden aanhoord en kregen we wind, om tot in Sint Annaland te geraken.
Met een lekkere halve wind ging het richting Zeelandbrug, na de brug begon de wind toe te nemen en nog geen kwartier later woei het tegen de 20 knopen.  Tijdens het zeilen moest de genua er dus af, en de kleinere, nagelnieuwe, fok er op.  (Toch wel genieten, met die nieuwe zeilen van Sailselect België)
In het grootzeil moest een reef, maar dat liet ik maar zo gezien de ruime tot voor-de-windse koers.

Eens in St. Annaland trokken we naar de Jumbo voor een iets betere maaltijd, en wat andere spullen. De prijzen zijn er echt wel lager dan in ons dure belgenlandje.  Ik ga hier wat vaker inkopen doen.

Dinsdag ging de tocht richting thuishaven.  Er werd flink wat wind en regen voorspeld, maar we hadden geluk: we zeilden net tussen de buien in.
Aan de Krammersluis gingen we er als enige door: een unicum tijdens de vakantieperiode.
Na de krammersluizen waren we getuige van een wel heel uitzonderlijk transport: een joekel van een sluisdeur passeerde ons  :D



Het was een geslaagde tocht, we hebben er van genoten, en vooral ook veel gelachen !

Hey, er passeert ons een sluisdeur!

Bij MacTac in Stellendam dan toch maar een extra automatische reddingsvest gekocht.

Het kostte wel wat zoekwerk, maar bij BRICO
vond ik dan toch een perfect passend vuilbakje.

Rondje Stellendam-Roompot bij een superweertje

De weerberichten waren dermate schitterend dat ik deze kans niet mocht, en kon, laten liggen. De uren van de stroming maakten het plaatje helemaal compleet: dit is een kans uit de duizend!

Woensdag reed ik al naar de boot om hem klaar te maken voor dit zeetochtje.
In de late namiddag voer ik al richting Volkeraksluis.  Het idee om daar aan de steiger te overnachten kon ik al meteen begraven: de steiger lag bomvol, aan beide zijden.  Dat werd een nachtje aan een boei in het baaitje aan de Hollands Diep-zijde, daar was gelukkig nog 1 boei vrij.

Donderdag ging het bijna de hele weg op motor.  Toen ik aan Stellendam Marina arriveerde trok de wind net wat aan. Een flinke bries stond er toen ik net mn box in wilde varen. Mat de wi d die je de box in duwt, is het solo echt niet simpel. Uiteindelijk werd het een ware knoeiboel, en geen kat kwam helpen....  de Serendipity draaide helemaal dwars tussen de twee vingerpieren. Die twee vingerpieren waren helaas net iets dichter bij elkaar dan mn boot lang is.  Uiteindelijk kreeg ik het goed, maar krassen waren onvermijdelijk, en mn zelfvertrouwen met de boot kreeg een deuk.

Omdat de hangcultuurmosselen net weer verkrijgbaar zijn, haalde ik me meteen 2 kilo bij Poisson Cuisine.  Ze hadden geen groenten, maar met kruiden en verse rode pepers smaakte ze ook  :D

Zondagmorgen kon ik om 6u meteen de sluis invaren.  Dat ik de dag ervoor wat knoeide en daardoor meer begon te twijfelen bleek nu opnieuw. Wat een simpel manoeuvre moest worden, werd alweer wat geknoei, deze keer met toeschouwers.

De SH is nu een nieuwe BO N!

Na de sluis kon ik dankzij de stroming in het Slijkgat aan een rotvaart richting kardinaalboei SH.  "Heuh? Waar is die boei?"
Blijkbaar is ze nu gewijzigd door een Noord-kardinaal boei, BO N.  Andere jachten kozen voor een route dichter bij de kust, maar ik hield het bij de route via de Ooster.  Goed gekozen want geregeld zag ik een jachtje op die kortere route vast varen...

Onderweg tot drie maal toe bezoek gekregen van zeehonden. Zo waren niet eens zo schuw, maar tegen dat een mens zijn fototoestel in de aanslag heeft, doken ze weer onder.

Eens ik de Roompot naderde trok de wind aan. Het werd echt super zeilen!  Hier tekent een mens voor: Oostenwind, 10 a 14 knopen, vlakke zee, en zon overgoten!

(Korte video= https://youtu.be/FQIxzx7PWcg en https://youtu.be/MF8LrOqF1MQ)

Aan de Roompotsluis moest ik alweer aan stuurboordzijde afmeren, het lijkt wel een vloek. Maar het verliep redelijk goed.
De sluis zelf ging vlot.  Ik kon de bakboordzijde nemen om af te meren, dat gaat een stuk vlotter door de schroefwerking.
Eens uit de sluis trok de wind tijdelijk aan, en ook nu weer net wanneer in de marina nader.
Via VHF vraag ik een ligplaats, en gelijk of er iemand me kan heen bij het afmeren.  Dat was geen domme zet, want de oostenwind die rond de 20 knopen schommelde duwde me weer vlot de box in.  Charlotte, van Roompot Marina hielp me prima met het afmeren! Dik,e duim voor hun service!

Zaterdag voer ik uit, een uurtje voordat de tij weer zou opkomen, dat laatste uurtje stroming tegen doet toch niet veel.  Met een gezapige vaart ging het richting Zeelandbrug.  Deze hele toch was de koers wel redelijk scherp, en met momenten moest ik even opkruisen en slalommen tussen de vele vissersbootjes.

Ze gaven onweerskansen, dus besloot ik om 14u toch maar Sint Annaland binnen te lopen.
En ja hoor, ook nu weer een box waar de wind me in duwt.  Het lijkt wel een vloek deze tocht. Maar ook nu kwam iemand me spontaan helpen, gelukkig.
Het was echt pufweer. Met een temperatuur van pakweg 31°C was het bakken in de haven.
Een heel mooie zonsondergang vanop de dijk sloot de dag af.

's Morgens vroeg al, zeilde ik naar de Krammer. Nou ja, er was amper wind, het gi g ontzettend traag. Toen ik in de Krammer arriveerde passeerde er net een stoet van de Grevelingen- naar de Krammersluizen. Een eeuwige race. Je zou denken dat iedereen op het water rust zoekt, maar deze stoet lijkt eerder een wedstrijd.
Ik kon het al raden: aan de sluis was het weer een gewroet van jewelste. Zien dat ze je niet voorsteken was absoluut een uitdaging. En ook al ken ik de Serendipity nog niet goed, ik waagde me in de mierennest.  De regel bij de "jacuzzi" is om zeker afstand te houden, maar dat deed hier geen kat.  Soms was er maar een metertje afstand tussen de jachten.
Ik sprak een jacht aan, naast mij, en zei dat hij zeker niet voor mij aan de sluis arriveerde, en bovendien waarschuwde ik hem dat ik solo ben en mijn aanlegmanoeuvre wel eens raar kan uitdraaien in die bellenbaan.  Hij besloot om dan toch maar afstand te houden en me voor te laten. Dankjewel.

Een Marieholm voor mij kon nog net de redelijk volle sluis in en wilde aan bakboord afmeren. Tijdens het manoeuvre brak zijn lier uit zn dek waar een landvast aan hing. De boot schiet vooruit en snijdt mij de pas af. Ik beland hierdoor met mijn neus tussen zijn spiegel en de sluiswand.  Het jacht achter mij kon nog net uitwijlen en zijn boeg draait weg door de stroming van die bellenbaan. Wat een stressmoment! Ik had geluk dat net aan mijn stuurboord een lader was en bond gauw een landvast midscheeps aan die ladder.  Man, wat heb ik een hekel aan zo'n gewriemel aan die sluis, en al zeker aan die 'jacuzzi'.

De rest van de tocht, naar mijn haven, ging traag, met de gennaker, maar wel lekker rustig.

Op de keper beschouwd een van de mooiste tochten, en met momenten ook de spannendste!

De stroming in het Slijkgat

Zalig weertje op zee!